Tego nie wolno rozdzielać…

Mk 1, 14 – 20.

Gdy Jan został uwięziony, Jezus przyszedł do Galilei i głosił Ewangelię Bożą. Mówił: «Czas się wypełnił i bliskie jest królestwo Boże. Nawracajcie się i wierzcie w Ewangelię!» Przechodząc obok Jeziora Galilejskiego, ujrzał Szymona i brata Szymonowego, Andrzeja, jak zarzucali sieć w jezioro; byli bowiem rybakami. Jezus rzekł do nich: «Pójdźcie za Mną, a sprawię, że się staniecie rybakami ludzi». A natychmiast, porzuciwszy sieci, poszli za Nim. Idąc nieco dalej, ujrzał Jakuba, syna Zebedeusza, i brata jego, Jana, którzy też byli w łodzi i naprawiali sieci. Zaraz ich powołał, a oni zostawili ojca swego, Zebedeusza, razem z najemnikami w łodzi i poszli za Nim.

Jesteśmy w pierwszym rozdziale Ewangelii wg św. Marka. I właśnie w dzisiejszej Ewangelii słyszymy pierwsze wypowiedziane przez Jezusa słowa. Pierwsze – dodajmy – bardzo ważne słowa Jezusa. Mówi do nas: Czas się wypełnił i bliskie jest Królestwo Boże. Nawracajcie się i wierzcie w Ewangelię.

Różnie to bywa w naszych rozmowach i przemówieniach. Niektórzy z przemawiających najważniejsze rzeczy mówią na końcu swoich przemówień, by jakoś podkreślić i uwypuklić to, co najbardziej istotne. Jezus najważniejszą rzecz powiedział na samym początku. Już od pierwszego publicznego wystąpienia wzywa nas do nawrócenia i do uwierzenia w Ewangelię.To jest – obok przykazania miłości – sama istota Jezusowego przepowiadania.

Te dwa wezwania – nawracajcie się i wierzcie – nawzajem się przenikają i nie wolno ich od siebie oddzielać. Żeby się w życiu nawracać trzeba znać Ewangelię, bo to ona wyznacza nam pewien kierunek w naszym życiu. Z kolei wiara w Ewangelię wymusza na nas niejako nawracanie się, bo każe nam w świetle Słowa Bożego rewidować nasze życie, każe nam ciągle coś ulepszać, poprawiać, doskonalić.

Warto już na początku naszej wędrówki ze św. Markiem przejąć się tym Jezusowym wezwaniem.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany.